ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗΣ: “Πόσο μου αρέσει να βγαίνω από το απάγκιο μου να βγάζω τα ρούχα μου σιγά σιγά, να μένω γυμνός στην αλήθεια και σε όποια άλλη δύναμη με προκαλεί.”

 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος 

Α.Κ: Η φύση και ο έρωτας.

2) Πώς ξεκινάτε να γράψετε ένα ποίημα;

Α.Κ: Οποιαδήποτε στιγμή γράφω κάποιες
λέξεις ως προσχέδιο του ποιήματος, αυτό μπορεί να διαρκέσει αρκετές ημέρες.
Όταν ολοκληρωθεί το προσχέδιο γράφω το ποίημα οπουδήποτε βρίσκομαι, στην
δουλειά, σε ένα καφέ, στο λεωφορείο, θα ανοίξω το ημερολόγιο μου και το μολύβι
θα κάνει αυτό που πρέπει.

3) Τι μπορεί να σας προκαλέσει και να
αποτελέσει έμπνευση; 

 Α.Κ: Αυτή η απάντηση
κρύβεται μέσα στο υποσυνείδητο,  άρα δεν μπορεί
να ειπωθεί δεν την γνωρίζω, αν προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση θα  είναι ικεσίες.

4) Μέσα από την ποίηση ο άνθρωπος
εκφράζεται συναισθηματικά, μπορεί λοιπόν και να λειτουργήσει ακόμα και σαν
«απάγκιο» για αυτόν, αλλά μπορεί να τον εκθέσει και γυμνό μπροστά στην δύναμη
της αλήθειας της. Εσείς γράφοντας ποίηση το έχετε νιώσει αυτό;   

 Α.Κ: Πόσο μου αρέσει να βγαίνω από το απάγκιο μου
να βγάζω τα ρούχα μου σιγά σιγά, να μένω γυμνός στην αλήθεια και σε όποια άλλη δύναμη
με προκαλεί.

5) Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να
διαβάζουν ποίηση οι αναγνώστες μας και γιατί νομίζετε πως την «φοβούνται»;

Α.Κ: Φοβούνται την αλήθεια της και η αλήθεια
είναι μια επιλογή, ίσως να προτιμούν ένα διήγημα, μια ιστορία, θα μπουν μέσα σε
αυτή, θα γίνουν ένα με τους ήρωες, θα γίνουν παρατηρητές κρυφοί σε μια γωνία,
στο τέλος θα τελειώσει. Ναι είναι κάτι καλό, δυνατό όμορφο, όμως δεν είναι ποίηση…
ο λόγος της ποίησης μπορεί να κινηθεί μέσα μας, στην καρδιά μας, στο αίμα μας,
στις κρυφές σκέψεις μας, στην υπόφυση μας, μπορεί να μας αλλάξει. Πόσα νοήματα μπορεί
να έχει ένας στίχος, μπορεί να θέλει να πει αυτό, αλλά και το άλλο αλλά και
αυτό.  Καλό θα ήταν να παρουσιάζονται ποιήματα
στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και να βάζουμε τους αναγνώστες μέσα σε ένα παιχνίδι
να μας απαντήσουν – τι θέλει να πει  ο ποιητής;
Ίσως έτσι κινήσουμε το ενδιαφέρον στους αναγνώστες… με την φιλική συμμέτοχη και
του ποιητή…

6) Η νέα σας συλλογή ποιημάτων που
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος, έχει τον τίτλο «Μην μου πεις. Δεν θέλω να
ξέρω». Τι θα διαβάσουμε μέσα σε αυτήν και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;

Α.Κ: Τι θα διαβάσετε μέσα σε αυτή;  Τολμώ να απαντήσω… αν σας πω η νεράιδα, θα
μου δώσει νερό από την μαγεμένη πηγή, ίσως με στείλει και σε άλλο γαλαξία, να ψάχνω
την Αθανασία ( Νάνση ) ίσως μιας ψυχής, 
ή μια Μαρία, δεν ξέρω μπορεί να κοιμηθώ και σε να δάσος κάτω από ένα δένδρο.

Επέλεξα αυτό τον τίτλο γιατί κάτι θέλω
πω.  Δεν πρέπει να περνούμε όλα της μετρητής,
κάποια πράγματα πρέπει να τα γραφούμε στα παλιά μας τα παπούτσια, και να συνεχίζουμε,
η ζωή είναι πολύ μικρή αλλά και πολύ μεγάλη ταυτόχρονα, όταν κάτι τελειώνει κάτι
άλλο αρχίζει, παρουσιάζονται πολλές ευκαιρίες στην ζωή μας να κάνουμε πολλά πράγματα,
που μας κάνουν να νιώθουμε καλά…

7) Ποιο ρόλο έχει η ποίηση στη ζωή
μας;      

Α.Κ: Η
ποίηση έχει ή μπορεί να έχει έναν ρολό ενός δεύτερου εαυτού που μας βοηθά στην αυτογνωσία
μας. Πού μπορεί να βοηθήσει; Στην οπτική που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα,
ώστε να παραμένουμε ήρεμοι, γαλήνιοι, χαμογελαστοί μέσα στην πίεση της καθημερινότητας.

8) Είναι μοναχικός ο δρόμος του ποιητή
και αν ναι, τον επιλέγει ο ίδιος;

Α.Κ: Και ο ποιητής άνθρωπος είναι επηρεάζεται
από το περιβάλλον, από τους άλλους ανθρώπους, από το δικό του εσωτερικό αποτύπωμα,
ενέργεια. Αυτά τα ερεθίσματα δίνουν την κίνηση στον ποιητικό του λόγο, άρα δεν μπορώ
να πω ότι υπάρχει μοναχικότητα στους ποιητές, και πώς να επιλέξει κάποιος την μοναχικότητα
στις μέρες μας που η επικοινωνία συντελείται με τέτοιον βαθμό.

 

9) Μια φράση ή ένας στίχος που σας
εκφράζει;

Α.Κ: Από το ποίημα «Αγάπησέ με» ο πρώτος στίχος:  Νύχτα διψασμένη νύχτα βροχερή  έλα και πάρε με.

10) Λίγοι διαβάζουν ποίηση στις μέρες
μας, όμως την ίδια στιγμή πολύ μεγάλος αριθμός ποιητικών συλλογών εκδίδεται και
κυκλοφορεί. Πώς εξηγείτε αυτή την αντίφαση; Ποια εσωτερική ανάγκη ωθεί τους
σύγχρονους ανθρώπους να εκφραστούν ποιητικά;      

 Α.Κ: Μέσα σε όλη αυτή
την βουή του κόσμου, μέσα σε αυτό το πανδαιμόνιο επικοινωνίας νομίζουμε ότι τελικά
ακουγόμαστε, όμως τελικά δεν είναι έτσι, οι πολλές βοές μας κάνουν όλους να ακουγόμαστε
το ίδιο, όταν το αντιλαμβανόμαστε αυτό αλλάζουμε τον τρόπο επικοινωνίας μας και
μια ποιητική έκφραση ίσως μας δίνει αυτή την δυνατότητα.

11) Πότε είναι σπουδαίο ένα ποίημα;
Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα το κάνουν να ξεχωρίσει;

Α.Κ: Σπουδαίο ποίημα είναι αυτό που θα κάνει
τον οποιοδήποτε αναγνώστη να νιώσει κάτι, που θα έχει κάτι να  πει μέσα του, είναι η μεταφορά ενεργείας που προκαλεί…

12) Γιατί να διαβάσει κάποιος την
συλλογή σας; Τι είναι αυτό που θέλετε να εκφράσετε και να το νιώσουμε;

Α.Κ: Γιατί μεταφέρει ενέργεια,  κάτι δίνει στον αναγνώστη μέσα από τις εικόνες,
κρυφά μηνύματα ίσως…

13) Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας
ποιητές; Έχετε επηρεαστεί από αυτούς;

Α.Κ: Δεν θα αναφέρω ονόματα, είναι Έλληνες.
Άποψη μου είναι ότι δεν μπορεί ένας ποιητής να επηρεαστεί από άλλο ποιητή.

14) Διαβάζετε μυθιστορήματα; Ποιο
είδος σας αρέσει περισσότερο;

 Α.Κ: Ναι διαβάζω, δεν έχω προτίμηση σε κάποιο
είδος.

15) Πότε και γιατί αρχίσατε να γράφετε
ποίηση;

Α.Κ: Ξεκίνησα ως φοιτητής, η σπίθα άναψε
από ένα καλό φίλο μουσικό και ιχνηλάτη τον Αντώνη. Γεια σου φιλέ Αντώνη!!!

16) Σας ευχαριστώ πολύ κ. Κουνινιώτη
που ήσασταν κοντά μας. Μέσα από αυτήν μας την συζήτηση μας δόθηκε η ευκαιρία να
γνωρίσουμε καλύτερα και εσάς και το έργο σας . Εύχομαι καλοτάξιδη η συλλογή
σας. Θα ήθελα για το τέλος να μοιραστείτε μαζί μας κάποιον από τους στίχους
σας, μια ανησυχία σας, μια ευχή και ένα μήνυμα.

Α.Κ: Θα μοιραστώ μαζί σας ένα νέο  ποίημα.

Σας αφήνω όλους στην ησυχία σας χωρίς καμία
ανησυχία.

Το μήνυμα βρίσκεται μέσα στο ποίημα.

Το αφιερώνω σε 2 μέλη της μπάντας the three
house fire τον Τάκη και την Ελένη, στην Ηρώ και στην Μαρία που εκείνο το βράδυ
δεν ξέρω πως, αλλά κατάφεραν τον χρόνο να μην ορίζει

“ΜΑΡΙΑ”

 Εκείνο το βράδυ 
το χρόνο

πως τα κατάφερες

δε ξέρω

να ορίζει

έπαψες.

Μια προσπάθεια να νοήσω

γρήγορα άφησα πίσω.

Έφυγε το φως

περίεργο

από το μαύρο

σκοτάδι στην πλατεία

κακό δίχως καλό

μείναμε εσύ και εγώ.

Μικρός προμηθέας τα σπίρτα

τσιγάρο στο σκοτάδι φωτιά

στιγμές από φως η κάφτρα

ψάχνω τα δυο σου μάτια.

Και μύθο στο μύθο

μικρές αντανακλάσεις

μιας δροσιάς που ελευθερώνεις.

Μιλάς, όλο κάτι λες

και θέλω να σε ακούω

με τα χείλη σου κλικάρεις

το λιγοστό φως πιάνεις

άνθρωπο ιθαγενή με κάνεις

στην ροη της νύχτας

το μέσα μου αρπάζεις.

Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Κουνινιώτη, που μας μιλήσατε και μας χαρίσατε αυτήν την τόσο όμορφη και ζεστή συνέντευξη-γνωριμία, μαζί σας 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αίγιο, όπου ζω και εργάζομαι.
Φοίτησα στο Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας, στο τμήμα Φυτικής Παραγωγής,
της Σχολής Τεχνολογίας Γεωπονίας.
Ασκώ το επάγγελμα του τεχνολόγου γεωπόνου, με έμφαση στην ανάπτυξη των αειφόρων συστημάτων διαχείρισης της γεωργικής παραγωγής,
του περιβάλλοντος και της σχέσης του με τους ανθρώπους.
Στον ελεύθερο χρόνο μου αρέσει να περπατώ, να κάνω καμία βόλτα με την μηχανή, να αθλούμαι.
Το “Μη μου πεις, δε θέλω να ξέρω” είναι η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια, μια ποιητική συλλογή γεμάτη εικόνες, γεμάτη αισθήσεις.