Ελένη Ισπόγλου: “Δεν είπα ποτέ «Θα γίνω συγγραφέας». Ήθελα απλά να εκφραστώ και να νιώθω πως κάποιοι διαβάζουν τα κείμενά μου και ταυτίζονται.”

Συνέντευξη στην αγαπημένη συγγραφέα

Ελένη Ισπόγλου

 Με αφορμή το νέο της βιβλίο,                           

“ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΛΜΗΣΑ”  κουβεντιάσαμε για πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα! Απολαύστε την!

Το βιβλίο της κα. Ισπόγλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος

.

1. Το μυθιστόρημα «Για Όσα Τόλμησα», είναι νέο σας βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος. Τι θα διαβάσουμε σε αυτό;

Στο «Για Όσα Τόλμησα» συναντάμε τη Δάφνη, μια γυναίκα που έμαθε να ζει για τους άλλους και κάποια στιγμή νιώθει πως κάτι μέσα της ζητάει να βγει στην επιφάνεια. Το μυθιστόρημα είναι μια υπενθύμιση πως τα όνειρά μας δεν πρέπει να τα αναβάλλουμε.
Η Δάφνη κάνει εκείνο το μικρό, αλλά καθοριστικό πρώτο βήμα για να ακούσει τον εαυτό της. Και τότε αρχίζουν όλα. Η διαδρομή της έχει φόβο, αλλά και δύναμη. Δεν είναι τέλεια, είναι ανθρώπινη. Όπως είμαστε όλοι όταν τολμάμε να σταθούμε αληθινοί απέναντι στις επιλογές μας.
Ήθελα να γράψω μια ιστορία που να μοιάζει αληθινή. Να καθρεφτίζει εκείνη την κρίσιμη στιγμή που κοιτάμε τη ζωή μας και αναρωτιόμαστε αν μας αρκεί.

2. Τι σας οδήγησε στη συγγραφή του βιβλίου σας; Ποιο ήταν το έναυσμα για να το ξεκινήσετε;

Η αφορμή για να γράψω το «Για Όσα Τόλμησα» ήρθε μέσα από πολλές καθημερινές παρατηρήσεις από τις ζωές των άλλων γυναικών, αλλά και δικές μου εμπειρίες. Έβλεπα γύρω μου γυναίκες να φροντίζουν τους πάντες – μέσα στους ρόλους που τους αποδόθηκαν από τα στερεότυπα –δίχως χώρο για τον εαυτό τους. Μητέρες, σύζυγοι, επαγγελματίες, κόρες –όλες γεμάτες ευθύνη – αλλά θυμωμένες, κουρασμένες, συχνά χωρίς προσωπική ζωή.
Κάπου εκεί γεννήθηκε η ανάγκη να γράψω μια ιστορία που να μιλάει γι’ αυτές. Ήθελα η Δάφνη να είναι ένας καθρέφτης, για τις γυναίκες που έχουν ήδη τολμήσει την αλλαγή, αλλά και γι’ αυτές που ακόμα
βασανίζονται.

3. «Για Όσα Τόλμησα», ένας τίτλος πολύ άμεσος, προκαλεί αμέσως εν συναίσθηση και γίνεται προσωπικός, αν σκεφτεί κανείς ότι αγγίζει τον καθένα μας. Εμπεριέχει προσωπικές σας
σκέψεις ή βιώματα το βιβλίο σας;

Ο τίτλος υπήρχε στο μυαλό μου από την αρχή, πριν καν ξεκινήσω να γράφω το βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε να αποτυπώσω άψογες ζωές ή σωστές επιλογές. Με ενδιέφερε να φωτίσω τα προσωπικά «θέλω» που μέσα τους κρύβεται η διαδρομή ενός ανθρώπου. 
Το βιβλίο έχει δικές μου σκέψεις και ανησυχίες, αλλά όχι σαν αυτοβιογραφία. Είναι μια καθαρή ματιά στον κόσμο και στις ζωές των άλλων γυναικών.

4. Η κεντρική σας ηρωίδα, η Δάφνη, έχει όλα τα χαρακτηριστικά της Ελληνίδας μητέρας/συζύγου, που αφιερωμένη στην οικογένεια της, ξέχασε προσωπικούς στόχους, «έσβησε» όνειρα και ζει την ευτυχία, προσφέροντας την σε όσους αγαπά, θυσιάζοντας όλα τα θέλω της. Μόνο σε αυτή την κατηγορία γυναικών απευθύνεται το βιβλίο σας;

Όχι, δεν απευθύνεται μόνο σε αυτή την κατηγορία. Η Δάφνη μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που έμαθε να βάζει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της, αλλά η διαδρομή της μιλά για όλους μας –γυναίκες και άντρες – που κάποια στιγμή συμβιβαστήκαμε, σιωπήσαμε και αφήσαμε στην άκρη κομμάτια του εαυτού μας για να χωρέσουμε σε καλούπια.
Η ιστορία της δεν είναι μόνο για μητέρες ή συζύγους. Είναι για κάθε άνθρωπο που κάποια στιγμή ένιωσε πως ζει μόνο με τα «πρέπει» και άφησε στην άκρη τα «θέλω». Αφορά όλους τους ανθρώπους που κουράστηκαν, που δεν αντέχουν την καθημερινότητά τους και η ζωή τους σβήνει ξεχνώντας τις επιθυμίες τους.
Η Δάφνη απλώς μας δείχνει κάτι που έχουμε όλοι μέσα μας·  την ανάγκη να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και την τόλμη για να ζήσουμε χωρίς ενοχές.

5. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του βιβλίου εστιάζει σε σοβαρά και ουσιώδη ζητήματα, ερωτήματα και προβλήματα της σημερινής κοινωνίας.  Η φωνή σας μέσα από την ιστορία σας γίνεται ηχηρή, αιχμηρή και αφυπνιστική. Ποιο όμως είναι το μήνυμα που θέλετε να μείνει σίγουρα στους αναγνώστες σας ακόμα και μετά το κλείσιμο του βιβλίου;

Το μήνυμα που θέλω να μείνει είναι απλό. Ότι έχουμε δικαίωμα να αλλάξουμε ακόμη κι αν φαίνεται δύσκολο ή ακατόρθωτο. Χρωστάμε στον εαυτό μας μια ζωή που να μας γεμίζει. Ο χρόνος φεύγει και δεν
ξαναγυρνά. 
Η Δάφνη δεν ψάχνει την τελειότητα, δεν σηκώνει παντιέρες. Και εκεί είναι για μένα, η ουσία του βιβλίου. Στη στιγμή που κλείνοντάς το καθένας θα δει τον εαυτό σου κατάματα και θα πει «Είναι η σειρά μου να τολμήσω τώρα».
Δεν με νοιάζει αν ο αναγνώστης συμφωνήσει με τις επιλογές της Δάφνης. Με νοιάζει να αναρωτηθεί «Εγώ, τι κάνω με τη ζωή μου;» Θα ήθελα το βιβλίο να ανοίξει μέσα στον καθένα ένα εσωτερικό παράθυρο για αλήθεια και την ανάγκη να βρουν τον αληθινό τους εαυτό.

6. Υπάρχει πλήρωμα του χρόνου για όσους αποφασίζουν να αλλάξουν και να κυνηγήσουν παλιά όνειρα ή να ασχοληθούν με πράγματα που τους αρέσουν και τους ολοκληρώνουν;

Πιστεύω στο «Ποτέ δεν είναι αργά». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει λάθος χρόνος για να στραφούμε σε αυτό που μας κάνει να νιώθουμε πιο ζωντανοί και πιο γεμάτοι.
Έχω γνωρίσει ανθρώπους που στα 25 τους παραιτήθηκαν από κάθε όνειρο και άλλους που στα 65 τους ξεκίνησαν μια νέα ζωή. Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα εσωτερικής ωρίμανσης.
Ό,τι κι αν μας κρατά πίσω – φόβος, ανασφάλεια, καθωσπρεπισμός, στερεότυπα – κάποια στιγμή μας κουράζει. Και τότε, έρχεται η στιγμή για να ανακτήσουμε τον χαμένο χρόνο με μεγαλύτερη αλήθεια και με λιγότερους συμβιβασμούς.

7. Έχετε κάνει εντυπωσιακές σπουδές. Σπουδάσατε Πολιτικός Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργαστήκατε για πολλά χρόνια σε τεχνικές εταιρείες του Λονδίνου. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη συγγραφή βιβλίων;

Οι σπουδές μου και τα χρόνια στο Λονδίνο ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Έμαθα πολλά, δούλεψα σκληρά και στάθηκα στα πόδια μου χωρίς να έχω τη βοήθεια κανενός. Όμως, πάντα υπήρχε μια φωνή μέσα μου που μου ψιθύριζε πως αυτό το επάγγελμα δεν ήταν αρκετό για μένα.
Η γραφή υπήρχε από πολύ νωρίς. Έγραφα σε ημερολόγιο –συναισθήματα και στίχους. Ήταν ο τρόπος μου να καταλαβαίνω τον κόσμο και να βρίσκω νόημα στη ζωή.
Ξεκίνησα να γράφω μικρά κείμενα και να μοιράζομαι σκέψεις δημοσίως το 2018 στα Social Media. Δεν είπα ποτέ «Θα γίνω συγγραφέας». Ήθελα απλά να εκφραστώ και να νιώθω πως κάποιοι διαβάζουν τα κείμενά μου και ταυτίζονται. Και κάπως έτσι, χωρίς σχέδιο και χωρίς φιλοδοξία, ήρθε το πρώτο βιβλίο το 2020 – η ποιητική συλλογή «μία ιστορία αγάπης» και μετά από τέσσερα χρόνια – το 2024 – το «Για όσα τόλμησα».

8. Όταν γράφετε ένα βιβλίο τι είναι αυτό που προσέχετε; Γράφοντας τις ιστορίες σας έχετε εξαρχής τον επίλογο στο μυαλό σας ή αφήνετε τους ήρωες σας να σας οδηγήσουν ως το τέλος;

Αυτό που με νοιάζει πιο πολύ είναι η συνέπεια στους χαρακτήρες. Να μην λένε ή κάνουν πράγματα που δεν τους ταιριάζουν, μόνο και μόνο για να γεμίσουν οι σελίδες με άσκοπους διαλόγους ή ανούσιες σκέψεις τους.
Ξεκινάω μια ιστορία έχοντας στο μυαλό μου τη βασική κατεύθυνση. Ξέρω πού θέλω να πάει και τι θέλω να πω. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως όλα είναι από την αρχή καθορισμένα. Όσο γράφω, οι χαρακτήρες
βαθαίνουν κι αυτό πολλές φορές με οδηγεί αλλού.
Δεν διστάζω να αλλάξω πορεία αν νιώσω ότι κάτι δεν τους ταιριάζει. Το τέλος μπορεί να είναι λίγο διαφορετικό απ’ ό,τι φαντάστηκα στην αρχή, αλλά είναι το σωστό για να κλείσει το μυθιστόρημα.

9. Αν δεν ήσασταν η συγγραφέας του βιβλίου αλλά μια απλή αναγνώστρια, για ποιους λόγους θα μας το συστήνατε;

Αν το διάβαζα ως αναγνώστρια, θα το πρότεινα γιατί είναι μια ιστορία που μας αγγίζει στην ψυχή. Μας θυμίζει πως έχουμε πάντα το δικαίωμα να αλλάζουμε πορεία, να ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας και να ζούμε πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.
Δεν είναι ένα βαρύ βιβλίο, αλλά μία υπενθύμιση πως δεν χρειάζεται να μένουμε σε ό,τι δεν μας εκφράζει. Θα το πρότεινα γιατί μας ενθαρρύνει να ζήσουμε λίγο πιο αληθινά και πιο ελεύθερα. Και αυτό, καμιά φορά, είναι αρκετό για να νιώθουμε ευτυχισμένοι.

10. Η φιλαναγνωσία βοηθάει και εξελίσσει τον αναγνώστη δίνοντας τροφή για σκέψη και προβληματισμό για πολλά ζητήματα της εποχής μας. Κάποιους αναγνώστες η λογοτεχνία τους βοήθησε ακόμα και να αλλάξουν τρόπο ζωής, σκέψης ή τοποθέτησης σε πολλά ζητήματα. Εσείς τι πιστεύετε, είναι σημαντικός ο ρόλος της λογοτεχνίας στη σύγχρονη κοινωνία;

Πιστεύω πως η λογοτεχνία έχει έναν βαθύ και διαρκή ρόλο στη σύγχρονη κοινωνία. Σε έναν κόσμο που όλα κινούνται γρήγορα και η τεχνητή νοημοσύνη μάς λύνει απορίες σε δευτερόλεπτα, το βιβλίο δεν βιάζεται και μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε ένα διάλλειμα. Μας βοηθά να σταθούμε λίγο πιο ήσυχα απέναντι στη ζωή, να παρατηρήσουμε, να νιώσουμε και να συνδεθούμε με τις ζωές ηρώων ή τα συναισθήματά τους.
Η λογοτεχνία κρατά ζωντανή την ανθρώπινη πλευρά. Δεν είναι απλώς ένα μέσο έκφρασης, αλλά μέσο σύνδεσης με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας.

11. Μας συστήσατε το βιβλίο σας, τώρα θα ήθελα να μας συστήσετε και εσάς κα. Ισπόγλου. Τι σας αρέσει να κάνετε τον ελεύθερο χρόνο σας; Τι σας χαλαρώνει; Τι σας φτάνει στα όρια σας; Τι σας κάνει να χαμογελάτε; Τι σας συγκινεί;

Αγαπώ τις ήσυχες στιγμές όταν γράφω ή όταν είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Μου αρέσουν οι μικρές παρέες και οι συζητήσεις που πάνε λίγο πιο βαθιά στην ψυχή, ο χορός και τα ταξίδια που μου ανοίγουν τον ορίζοντα.
Νιώθω ευτυχισμένη όταν περπατάω με μουσική..
Με γεμίζουν πολύ οι στιγμές με τα παιδιά μου και με τον σύζυγό μου· όταν μιλάμε, μοιραζόμαστε εμπειρίες ή γελάμε. Η οικογένεια είναι σχέσεις που εξελίσσονται διαρκώς και παράλληλα εξελίσσομαι κι εγώ.
Χαμογελάω κάθε φορά που παίζω με τις γάτες μου. Έχουν αυτό το αυθόρμητο και το ανάλαφρο που μου κάνουν πιο ήρεμη την καθημερινότητα.
Με κουράζουν οι βιαστικοί άνθρωποι, αυτοί που βρίζουν ή μειώνουν τους άλλους. Εκτιμώ τους ανθρώπους που είναι ειλικρινείς και αυτούς που λένε λίγα αλλά τα εννοούν. 
Όσο μεγαλώνω συγκινούμαι όλο και περισσότερο από τα απλά, όπως από μια αγκαλιά με τους γονείς μου που μένουν μακριά.

12. Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια; Είστε κοντά στην έκδοση ενός νέου βιβλίου; Αν ναι, θα τολμήσω να ρωτήσω με τι θα έχει σχέση αυτήν τη φορά ή τι σας ενέπνευσε και εσείς απαντήστε μας όπως θέλετε και σε ό,τι μπορείτε.

Βρίσκομαι ήδη στη διαδικασία της συγγραφής του επόμενου βιβλίου και πιστεύω πως θα το κρατήσετε στα χέρια σας μέσα στη χρονιά που έρχεται. Είναι μια κοινωνική ιστορία, με έντονο ψυχογραφικό χαρακτήρα. Είναι το είδος που με συγκινεί βαθιά ως συγγραφέα αυτή την περίοδο.
Προς το παρόν, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα. Όταν έρθει η ώρα, θα το μοιραστώ με χαρά.

12+1. Εδώ, λοιπόν, μπορείτε να προσθέσετε μόνη σας την ερώτηση που δεν σας έκανα… Τι δεν σας ρώτησα που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Ίσως δεν με ρωτήσατε πώς νιώθω όταν φτάνουν σε μένα μηνύματα από ανθρώπους που διάβασαν το βιβλίο και δεν στάθηκαν μόνο στην ιστορία, αλλά σε αυτό που τους ενεργοποίησε μέσα τους. Όταν κάποιος μου λέει ότι ένιωσε ένα κομμάτι του να ξυπνά, ότι πήρε το θάρρος να αλλάξει κάτι στη ζωή του, να μιλήσει, να διεκδικήσει και να σταθεί αλλιώς απέναντι στον εαυτό του, αυτό είναι μια αίσθηση που δύσκολα περιγράφεται.
Δεν το θεωρώ δεδομένο, ούτε απλό. Είναι τιμή, είναι ευθύνη και μεγάλη χαρά. Γιατί η μεγαλύτερη αξία για μένα, δεν είναι να πει κάποιος «Μου άρεσε το βιβλίο σου», αλλά «Πήρα μια μικρή ώθηση να τολμήσω».
Αυτό που με συγκινεί πιο πολύ με τη συγγραφή είναι ότι μέσα από μια ιστορία, μπορούν να συναντηθούν δύο άνθρωποι που δεν γνωρίζονται, αλλά καταλαβαίνονται. Αυτή είναι η μαγική σύνδεση συγγραφής και
ανάγνωσης, συγγραφέα και αναγνώστη και είμαι ευγνώμων στους αναγνώστες που με κάνουν να τη νιώθω.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

 

Ελένη Ισπόγλου