“Μικρές ιστορίες μετά φόνου” της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα, γράφει η Καλλιόπη Γιακουμή-Κουγιώνη

✍ Υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς για να περάσει η ώρα, αλλά για να καταλάβεις λίγο καλύτερα τι κρύβεται στις σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής. Οι «Μικρές ιστορίες μετά φόνου» της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα ήταν για μένα ένα τέτοιο ταξίδι. Από την πρώτη σελίδα ένιωσα πως δεν πρόκειται για μια απλή συλλογή αστυνομικών ιστοριών, αλλά για μια κατάθεση ψυχής που σε φέρνει αντιμέτωπη με την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι.

✍ Αυτό που με συγκλόνισε είναι ότι οι 15 ιστορίες του βιβλίου λειτουργούν σαν μικροί καθρέφτες. Η συγγραφέας δεν μένει στην επιφάνεια του εγκλήματος· δεν την ενδιαφέρει να περιγράψει απλώς έναν φόνο, αλλά «σκάβει» βαθιά σε όλα εκείνα που συμβαίνουν πριν. Εστιάζει στις τοξικές σχέσεις και στην πίεση του κοινωνικού περίγυρου που σπρώχνουν τελικά έναν άνθρωπο στο αδιανόητο. Δεν με κράτησε, λοιπόν, τόσο η δράση, όσο το «γιατί». Είναι τρομακτικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο να βλέπεις πώς η καθημερινότητα μπορεί ξαφνικά να γίνει εφιάλτης.

✍ Μέσα στις σελίδες του, συνάντησα θέματα που μας πονούν όλους: την αδικία, τη βία μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, την εκδίκηση που μοιάζει με λύτρωση, αλλά και τη μοναξιά που μένει πίσω όταν όλα έχουν τελειώσει. Ένιωσα πως υπάρχουν και «φόνοι» που δεν χύνουν αίμα, όπως η αδιαφορία ή η προδοσία που σου κλέβουν την ελπίδα. Αυτό το ψυχογράφημα των ηρώων είναι που με άγγιξε περισσότερο· δεν είδα χάρτινους κακούς, αλλά ανθρώπους τσακισμένους, που κουβαλούσαν τραύματα και σιωπές, κάνοντάς με να αναρωτηθώ πολλές φορές αν τελικά η γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι όσο ξεκάθαρη νομίζουμε.