Στην πΈνα” 
“Έργα και ημέρες των καιρών.”
Γράφει η Βασιλική Ιωαννίδου
***
Ξυπνήσαμε ένα ωραίο πρωί και η ζωή που μας περίμενε έξω στην πόρτα, ήταν αλλιώτικη.
Ήταν η ξένη, η άγνωστη κι η φοβισμένη πτυχή του εαυτού μας… εμπρός στην ιδέα της υλικής απώλειας κι ενός ίσως επικείμενου και ενδεχόμενου θανάτου.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα σε σύντομο χρονικό διάστημα βαλλόταν από έναν αόρατο στα μάτια της εχθρό. Έναν ιό που φορούσε ιδιαίτερο στέμμα, προκειμένου να μπορεί να καθηλώνει άπαντες στο πέρασμά του. Οι διαστάσεις του άκρως δυσανάλογες με τις δράσεις και τα έργα του. Ο μικρόκοσμος της ακυτταρικής ζωής άρχισε την επεκτατική πολιτική του. Μας κήρυξε πόλεμο!
Τι ειρωνεία Θεέ μου!
Εν έτη 2021 κι ενώ είμαστε σχεδόν σε θέση να μετοικήσουμε σ’ άλλον πλανήτη, μας επιτίθονται 50 με 200 nm* και μας κλείνουν στο καβούκι μας. Ο φόβος έβαλε φρένο στις ταχύτητες που μας έκαναν να προσπερνάμε τον εαυτό μας αδιάφορα, με το πρόσχημα μιας καλύτερης ζωής.
Τώρα αναγκαζόμαστε υποχρεωτικά να μένουμε μαζί του, να του κάνουμε συντροφιά και θέλοντας και μη, να τον ακούμε. Οι πρωτόγνωρες συνθήκες ευνόησαν την ανάδυση του ακατέργαστου ψυχογεννετικού μας υλικού που ερήμην μας μας καθορίζει.
Ήρθε η ώρα να συστηθούμε με τις καταπιεσμένες μας αλήθειες, τις πράξεις μας, τις παραλήψεις μας και όλες τις επιλογές μας. Όποιος δε, ήταν φίλος κι ακροατής του εαυτού του από παλιά, δίχως καμία φιλαυτία, μπορεί και κοιμάται ήσυχος τα βράδια. Όμως κι αυτός, σαν όλους δεν γνωρίζει τι θα του ξημερώσει.
Η ανασφάλεια σ’ όλο της το μεγαλείο ζωγραφισμένη παντού. Σε αποδέκτες και αρνητές της κατάστασης. Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει το δικό του τρόπο να ξορκίζει τους φόβους του, μα από τη σκιά της ψυχής του δύσκολα να ξεφύγει. Για να τα καταφέρει πρέπει να την οδηγήσει στο φως κι ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος.
Ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι γεμάτος με καταγραφές. Συνειδητές ή μη, καθεμιά παίζει το δικό της ρόλο…
Μα εμείς δεν γίνεται να είμαστε θεατές της ζωής μας. Χρειαζόμαστε τα μάτια κάποιου άλλου που έμαθε να βλέπει δίχως φίλτρα και παραμορφώσεις και μπορεί να μιλά με σεβασμό τη γλώσσα της αλήθειας. Γιατί εξακολουθούμε ως άνθρωποι να είμαστε κοινωνικά όντα και έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε καλύτερες μέρες, έστω και σ’ έναν κόσμο, που ξέχασε ποιος είναι, που χάθηκε στη διαδρομή… ψάχνοντας κορυφές...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΔΩ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
.…………………..
Γίνετε μέλος της ομάδας μας “Βιβλίων Ορίζοντες” στο facebook πατώντας το παρακάτω σύνδεσμο
Βιβλίων Ορίζοντες
Επιμέλεια άρθρου : Καλλιόπη Γιακουμή
678
124
20