“ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΝΗ”
“Με την νέα μου στήλη στους ΒΙΒΛΙΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ την “Κινηματογραφική Δίνη” θα προσπαθήσω να σας γράφω για ταινίες παλιές και νέες για σειρές και για αφιερώματα.”
Κατερίνα Κοφινά
THE WHITE RIBBON
(Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ)
Ο Μίκαελ Χάνεκε είναι ένας μεγάλος σκηνοθέτης. Από αυτούς που δεν εντυπωσιάζουν τους θεατές με μαγικούς ιλουστρασιόν κόσμους , αλλά με την λιτή κινηματογράφηση και την δημιουργική αφηγηματική του φόρμα. Έχω δει αρκετές από τις ταινίες του. Αγάπησα τα <<Παράξενα παιχνίδια >> του 1997 και ξετρελάθηκα με την <<Δασκάλα του πιάνου>>. Ο κινηματογραφικός φακός του Χάνεκε είναι προσηλωμένος στο να μας εξιστορεί την βία , τις προσωπικές ενοχές και την αόρατη εικόνα του κακού , που υπάρχει παντού και μας κυκλώνει. Ενός αδιόρατου τρόμου που επιμένει να κρύβεται. Αυτό που ενδιαφέρει τον Χάνεκε είναι να αποκαλύψει ότι οι φαινομενικά ήρεμες εικόνες μας γενούν την αμφιβολία και πως πίσω από αυτές κρύβεται η βία. Στο ότι η ταινία που παρακολουθούμε δεν μας τα δείχνει όλα και έχει κρύψει τα μυστικά της βαθιά. Για αυτό και είναι ένας μεγάλος δημιουργός μιας και η μαεστρία του βρίσκεται στην παραπλάνηση αυτού που παρακολουθούμε. Αν θυμάστε καλά , για παράδειγμα στα <<Παράξενα παιχνίδια>> δεν υπάρχουν σκηνές βίας. Το ίδιο και στον <<Κρυμμένο>> του 2005 ο Χάνεκε χτίζει την ιστορία του όχι σε αυτό που βλέπουμε , αλλά σε αυτό που υποδηλώνει. Στον τρόμο δηλαδή που είναι αόρατος. Με λίγα λόγια αν ποτέ είχατε δει , θα δείτε η έχετε ήδη απολαύσει μια ταινία του λατρεμένου μου σκηνοθέτη Ζακ Τουρνέρ θα καταλαβαίνατε αμέσως τι εννοώ.
Στο φεστιβάλ των Καννών του 2009 ο Χάνεκε έφυγε με τον βραβείο του Χρυσού Φοίνικα. Καθόλου τυχαίο. Η καινούργια του ταινία <<Η Λευκή κορδέλα>> είναι ένα αριστούργημα. Υποβλητική , ασπρόμαυρη, με άψογες ερμηνείες και με τον τρόμο να παραφυλά τους ήρωες του , σε ένα φαινομενικά ήρεμο χωριό. Η ιστορία ξετυλίγεται στα 1913 πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί σε ένα προτεσταντικό αγροτικό χωριό της Γερμανίας συμβαίνουν παράξενα περιστατικά βίας. Το άλογο του τοπικού γιατρού πέφτει μαζί με εκείνον από μια καλοστημένη παγίδα. Ο Βαρόνος που είναι ο απόλυτος άρχοντας στο χωριό και όλοι δουλεύουν στα χωράφια του βλέπει βασανισμένο τον γιο του από μια απαγωγή.
Ένα άλλο παιδί αυτό της μαίας που είναι καθυστερημένο βρίσκεται δεμένο σε ένα δέντρο και χτυπημένο. Σιγά – σιγά η μικρή κοινωνία την οποία βρίσκουμε όλοι μας στην αρχή ήρεμη , μετρημένη και ευγενική αρχίζει να ξεθωριάζει μπροστά από τα μάτια μας. Πίσω από το καλοσυνάτο προσωπείο κάθε χωρικού κρύβεται και μια βρωμιά. Μια φρίκη που κανείς δεν φαντάζεται. Το μίσος , ο φθόνος , η εκδίκηση ,ο πατρικός σαδισμός ,μας αποκαλύπτουν το εσωτερικό της ντόπιας κοινωνίας. Ποιοι είναι οι ένοχοι εδώ; Μα φυσικά η ίδια η κοινωνία , η εκκλησία , η οικογένεια. Τα θύματα; Τα μικρά παιδιά που σέβονται με σκυμμένο το κεφάλι , βουβά και υπάκουα. Είναι φοβισμένα από τον εκάστοτε πατέρα αφέντη, ενώ οι μητέρες είναι ανήμπορες να τα βοηθήσουν.
Η <<Λευκή κορδέλα>> στο μπράτσο των αγοριών η στα μαλλιά των κοριτσιών σαν τιμωρία από τον πατέρα ιερέα , όταν κάποιο παιδί δεν ήταν υπάκουο μας δείχνει στην ουσία την υποκρισία των μεγάλων που το μόνο που ξέρουν είναι να σπέρνουν ενοχές στα μικρά παιδιά. Και το αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι μακροπρόθεσμα το αμείλικτο ξέσπασμα τους. Η <<Λευκή κορδέλα>> είναι σίγουρα μια ταινία που κανείς δεν πρέπει με τίποτα να χάσει. Ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει να σκιαγραφήσει με απόλυτη ακρίβεια μια κλειστή κοινωνία , που έχει ταξικές διαφορές , είναι θρησκόληπτη , κρύβει ένοχα μυστικά και διαπράττει ανώμαλες επιθυμίες. Οι αγρότες έσπειραν τα χωράφια με εκδίκηση , με οργή , μίσος και τρόμο. Οι καρποί όμως που θα μεστώσουν θα είναι μια καινούργια γενιά παιδιών. Μια φύτρα δολοφόνων που αποτέλεσαν τον πυρήνα του φασισμού.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ. Π. ΚΟΦΙΝΑ
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΦΙΝΑ
Γεννήθηκα το 1968 στην Αθήνα και ζω μόνιμα στη Σαλαμίνα. Ξεκίνησα να γράφω σε ηλικία 27 ετών ποιήματα. Τα πρώτα μου δέκα διηγήματα τρόμου και φαντασίας τα έγραψα στα 28 μου χρόνια.
Το 2007 εκδόθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα από τους “Μοντέρνους καιρούς” με τίτλο “Η
Μεταμόρφωση της Πεταλούδας”. Ακολούθησε ένας τιμητικός έπαινος από τον εκδοτικό οίκο “Συμπαντικές Διαδρομές” για το διήγημά μου “Κίτρινα μάτια” στον διαγωνισμό του φανταστικού. Το 2018 το διήγημα τρόμου με τίτλο οι τρεις ξένοι πήρε το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό που έκαναν οι εκδόσεις “ΔΥΑΣ”.
Το δεύτερο μυθιστόρημά μου με τίτλο “Στο Δέλτα του Αρχοντικού” εκδόθηκε το 2018 από τις εκδόσεις ΔΥΑΣ. Το τρίτο μου μυθιστόρημα με τίτλο
“Σκισμένες Σελίδες” κυκλοφόρησε το 2019 πάλι από τις εκδόσεις ΔΥΑΣ. Μέσα στο 2020 εκδόθηκε το τέταρτο μυθιστόρημά μου από τις εκδόσεις Ανάτυπο με τίτλο “Παύση… 24”. Τον
Μάρτιο του 2021 επανεκδόθηκε το “Στο Δέλτα του Αρχοντικού” από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Το 2022 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά μου Αιμιλία και πάλι από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Τον Οκτώβριο του 2020 πήρα τον δεύτερο τιμητικό έπαινο στον δεύτερο πανελλήνιο διαγωνισμό πεζογραφίας για το διήγημα του φανταστικού που διοργάνωσε το λογοτεχνικό περιοδικό “Κέφαλος” της Κεφαλονιάς με τίτλο “Ένα άξιο τέλος”.
Αρθρογραφώ με την στήλη του κινηματογράφου στο site “Βιβλίων Ορίζοντες” από το 2019
678
124
20