“ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΝΗ”
“Με την νέα μου στήλη στους ΒΙΒΛΙΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ την “Κινηματογραφική Δίνη” θα προσπαθήσω να σας γράφω για ταινίες παλιές και νέες για σειρές και για αφιερώματα.”
Κατερίνα Κοφινά
STRANGER THINGS
(ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΡΕΙΣΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ sci.fi ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ)
Σχεδόν δέκα χρόνια. Πέντε σεζόν. Μια παρέα μικρών παιδιών. Μια άγνωστη απειλή. Και δυο σκηνοθέτες που θέλησαν να τιμήσουν τα παιδικά τους χρόνια. Τη δεκαετία του 80, την μουσική της και τις ταινίες της. Θέλετε κάτι άλλο για τη συνταγή της επιτυχίας;
Ναι, θέλετε. Να πάτε όλοι πίσω στα παιδικά σας χρόνια. Και να θυμηθείτε.
Οι αδερφοί Ντάφερ ο MATT και ROSS γεννήθηκαν το 1984. Τη σκηνοθετική τους ματιά την χαρακτηρίζει το στυλ AMBLIN του Στιβεν Σπίλμπεργκ. Τι είναι αυτό; Είναι το στυλ που αναφέρεται στην αισθητική και θεματολογία των ταινιών που παράγονται από την AMBLIN ENTERTAINMENT του Σπίλμπεργκ. Αυτό το στυλ το χαρακτηρίζει η νοσταλγία , η περιπέτεια. Η παιδική αθωότητα. Και φυσικά σε όλα αυτά προσθέτουμε τους εξωγήινους, και τα φανταστικά στοιχεία. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Η συναισθηματική σύνδεση; Με την καθημερινή μας ζωή και τους μικρούς πρωταγωνιστές;. Τον E.T. Τα GOONIES είναι άλλο ένα καλό παράδειγμα. Μια περιπέτεια που είδαμε το 1985 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ντόνερ. Μια παρέα μικρών παιδιών προσπαθεί να σώσει τα σπίτια τους από την κατεδάφιση. Και μπλέκουν σε μια περιπέτεια με σκοπό να ανακαλύψουν το χαμένο θησαυρό του Μονόφθαλμου Γουίλι. Έναν θρυλικό πειρατή του 17 αιώνα.
Η σειρά STRANGER THINGS εμφανίστηκε το 2016 από την πλατφόρμα του ΝΕΤΦΛΙΞ. Η πρώτη σεζόν μας γνώρισε τους 4 φίλους που παίζουν μανιωδώς ένα παιχνίδι το DUNGIONS AND DRAGONS . Ένα FANTASY παιχνίδι το οποίο κυκλοφόρησε το 1974, στο υπόγειο του φίλου τους τον Μαικ. Είμαστε στα 1983 λοιπόν. Το παιχνίδι αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο. Κυκλοφόρησαν πέντε εκδόσεις. Για κάθε έκδοση υπάρχουν και τα αντίστοιχα βιβλία, που επεξηγούν τους κανόνες , τις διαθέσιμες φυλές, τις κλάσεις, και οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν οι παίκτες, κατά την περιπέτεια τους.
Αυτό είναι περίπου το στόρι του πρώτου επεισοδίου. Το παιχνίδι τελειώνει. Οι φίλοι φεύγουν με τα ποδήλατα τους για να πάνε στα σπίτια τους. Είναι ακόμα μαγεμένοι από τον πυρετό του παιχνιδιού. Ένα από τα παιδιά ο Γουίλ με το ποδήλατο του κοντεύει να φτάσει στο σπίτι του κοντά στο δάσος. Και εκεί το παιχνίδι γίνεται φρικτή πραγματικότητα. Ο Γουίλ θα συναντήσει ένα περίεργο πλάσμα που τελικά θα τον απαγάγει.
Για σχεδόν δέκα χρόνια η σειρά κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών, εκτός από την τρίτη σεζόν που με κούρασε, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μετράει. Γιατί η σειρά απογειώθηκε στην τέταρτη και πέμπτη. Η δυναμική τώρα της σειράς δεν είναι τα εφέ, που τα περισσότερα τα έφτιαξαν στο χέρι τα διάφορα συνεργεία. Ούτε η ίδια η ιστορία. Όχι είναι η φιλία. Οι τέσσερις φίλοι που γνωρίσαμε στην αρχή και οι φίλοι που ήρθαν και τους πλαισίωσαν. Όλοι τους έγιναν ένα σώμα. Μια καρδιά. Ένα σύνολο ενιαίο δηλαδή που κανένας δε μπόρεσε να νικήσει. Ούτε και να διασπάσει. Βλέποντας όλη τη σειρά, αυτό είναι το κεντρικό της θέμα. Η αγάπη και η φιλία. Εδώ δεν υπήρχε ένας ήρωας. Ήταν όλοι τους ήρωες. Και όλοι αυτοί πάλεψαν για να μην έρθει στον κόσμο η Άβυσσος.
Και αυτό ακριβώς είναι το STRANGER THINGS. Η ιστορία μιας χούφτας παιδιών που μεγάλωσε. Αλλά πρώτα είχε να δώσει μια μάχη, για το άγνωστο. Μια μάχη για το κακό πίσω από κάθε παιδικό παραμύθι. Και πως την κερδίζεις αυτή τη μάχη; Με την αγάπη και τη φιλία. Έννοιες μοναδικές. Ισχυρές. ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ. Μια φράση από το μυθιστόρημα ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ του Αλέξανδρου Δουμά, που δεν ήταν τρεις αλλά τέσσερις. ΑΘΩΣ , ΠΟΡΘΟΣ, ΑΡΑΜΙΣ, ΝΤ’ ΑΡΤΑΝΙΑΝ. Τι συμβολίζει αυτή η φράση; Την απόλυτη φιλία και την αφοσίωση. Και στην τελευταία σεζόν οι αδερφοί Ντάφερ τα έδωσαν όλα. Έκλεισαν με τίμιο τρόπο όλες τις εκκρεμότητες, των ηρώων. Μας έλυσαν τις απορίες και έδωσαν ένα τέλος, που αφήνει τον καθένα από εμάς να το δει όπως θέλουμε.
Πικρό; Γλυκό; Στενάχωρο; Αισιόδοξο;
Η σειρά αγαπήθηκε πολύ. Εμένα μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που ήμουν δέκα ετών και είχα την ανάγκη να ζήσω μια περιπέτεια. Σαν εκείνες που διάβαζα στα βιβλία του αγαπημένου μου Ιούλιου Βερν. Διάβαζα για το κέντρο της γης και με το μυαλό μου έβλεπα εικόνες άγνωστων φυτών και τεράτων. Τις 20.000 λεύγες κάτω από τη Θάλασσα και ένιωθα τα πλοκάμια του τεράστιου χταποδιού να συνθλίβουν τα κόκκαλα μου. Αγαπήσαμε τη σειρά γιατί μας θυμίζει εμάς ως παιδιά. Εμάς να παίζουμε με τους φίλους μας Κλέφτες και Αστυνόμους. Να κοιτάμε με σπασμένο γυαλί της μπύρας που ήταν σκούρο, τον ήλιο. Να βλέπουμε τα άστρα το βράδυ ως κάτι μαγικό. Πως στεκόντουσαν εκεί, τόσο μακριά; Τι μυστήρια και τέρατα έκρυβαν οι άλλοι πλανήτες; Και πόσο μου άρεσε να παίζω το παιχνίδι STRATEGO ένα επιτραπέζιο στρατηγικής; Ναι, όλα αυτά τα ξαναθυμάσαι βλέποντας τη σειρά.
Οι αδερφοί Ντάφερ γεννημένοι το 1984 , μεγάλωσαν περίπου σαν όλα τα μικρά παιδιά. Με μια μικρή διαφορά. Δεν είχαν την πολυτέλεια να παίξουν επιτραπέζια παιχνίδια , ούτε να διαβάσουν τον Βερν. Για κλέφτες και Αστυνόμους σε καμία περίπτωση. Ο πατέρας τους, τους αγόρασε μια μικρή κάμερα και εκείνοι βάλθηκαν να γυρίζουν βίντεο τους φίλους τους. Και έτσι όταν μεγάλωσαν έχασαν όλα αυτές τις περιπέτειες. Αλλά αποφάσισαν να ζήσουν τα παιδικά τους χρόνια γράφοντας τη σειρά. Το απωθημένο της παιδικής ηλικίας έγινε σενάριο. Μετά έγινε εικόνα. Και ήχος, και τραγούδια. Αλλά αυτά ήταν όλα της δεκαετίας του 80. Η σκηνοθετική προσέγγιση των αδερφών, έχει να κάνει με ερεθίσματα που πήραν από ταινίες που αγάπησαν.
Και αγάπησαν πολλές. Το Άλιεν είναι μια από αυτές. Στα σκηνικά θα δείτε αναφορές στο πιο διάσημο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του 1979. Τα τέρατα μπορεί να μην έχουν οξύ για αίμα, αλλά έχουν σάλια. Έχουν και ουρά και νύχια. Και πεθαίνουν με φωτιά. Το τέρας μητέρα, ας το ονομάσω έτσι , είναι ίδιο με μια ταραντούλα, αράχνη και αυτό είναι αναφορά στην ομώνυμη ταινία του 1955. Μια άλλη αναφορά είναι στην ταινία THE THING. 1982. Και εκεί το τέρας αδρανοποιείται με το κρύο και πεθαίνει με τη φωτιά.
Υπάρχουν αναφορές στον Σπίλμπεργκ και στον Τιμ Μπάρτον. Υπάρχουν αυτές οι απαίσιες ρίζες που σε αιχμαλωτίζουν. Μια αναφορά σε ταινίες όπως το POLTERGEIST 1982 η σκηνή με την Ιτιά. Το THE EVIL DEAD 1981 με την δαιμονισμένη βλάστηση, και το THE GUARDIAN 1990 με το φονικό δέντρο.
Η σειρά λοιπόν φαινόμενο, μπορεί να τελείωσε και μπορεί και να δίχασε. Μα παραμένει μια καλογραμμένη σειρά. Μια σειρά που κατάφερε να φτιάξει σκηνικά και να χαλάσει πολλά λεφτά σε μια εποχή δύσκολη. Αλλά το έκανε γιατί δεν ήθελε να είναι όλα ειδικά εφέ. Είχε σίγουρα μεράκι, πάθος, ευρηματικότητα, χιούμορ, καταπληκτικές ερμηνείες. Και έμεινε προσηλωμένη στα συναισθήματα. Η εξαιρετική της αναπαράσταση στη δεκαετία του 80 είναι γεγονός. Η αναφορά της στην ποπ κουλτούρα της δεκαετίας αυτής είναι απαράμιλλη. Τα στοιχεία SCI-FI, και ο τρόμος που συνδυάζονται εξαιρετικά, με την περιπέτεια ενηλικίωσης, κάνουν το STRANGER THINGS μια δουλειά που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Οι σκηνές είναι τόσο καλογυρισμένες, που νομίζεις ότι παρακολουθείς μια ταινία BLOCBUSTER . Και η κάμερα είναι πάντα συνδεδεμένη με τους χαρακτήρες. Το συναίσθημα και την φιλία των παιδιών. RESPECT ΛΟΙΠΟΝ.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ.Π. ΚΟΦΙΝΑ
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΦΙΝΑ
Γεννήθηκα το 1968 στην Αθήνα και ζω μόνιμα στη Σαλαμίνα. Ξεκίνησα να γράφω σε ηλικία 27 ετών ποιήματα. Τα πρώτα μου δέκα διηγήματα τρόμου και φαντασίας τα έγραψα στα 28 μου χρόνια.
Το 2007 εκδόθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα από τους “Μοντέρνους καιρούς” με τίτλο “Η
Μεταμόρφωση της Πεταλούδας”. Ακολούθησε ένας τιμητικός έπαινος από τον εκδοτικό οίκο “Συμπαντικές Διαδρομές” για το διήγημά μου “Κίτρινα μάτια” στον διαγωνισμό του φανταστικού. Το 2018 το διήγημα τρόμου με τίτλο οι τρεις ξένοι πήρε το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό που έκαναν οι εκδόσεις “ΔΥΑΣ”.
Το δεύτερο μυθιστόρημά μου με τίτλο “Στο Δέλτα του Αρχοντικού” εκδόθηκε το 2018 από τις εκδόσεις ΔΥΑΣ. Το τρίτο μου μυθιστόρημα με τίτλο
“Σκισμένες Σελίδες” κυκλοφόρησε το 2019 πάλι από τις εκδόσεις ΔΥΑΣ. Μέσα στο 2020 εκδόθηκε το τέταρτο μυθιστόρημά μου από τις εκδόσεις Ανάτυπο με τίτλο “Παύση… 24”. Τον
Μάρτιο του 2021 επανεκδόθηκε το “Στο Δέλτα του Αρχοντικού” από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Το 2022 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά μου Αιμιλία και πάλι από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Τον Οκτώβριο του 2020 πήρα τον δεύτερο τιμητικό έπαινο στον δεύτερο πανελλήνιο διαγωνισμό πεζογραφίας για το διήγημα του φανταστικού που διοργάνωσε το λογοτεχνικό περιοδικό “Κέφαλος” της Κεφαλονιάς με τίτλο “Ένα άξιο τέλος”.
Αρθρογραφώ με την στήλη του κινηματογράφου στο site “Βιβλίων Ορίζοντες” από το 2019
678
124
20